ZondagOchtendSalon 16 oktober 2016

17 oktober 2016

 

We hadden voor het eerst in lange tijd weer een koor dat onze ZondagOchtendSalon van 16 oktober verzorgde. Het was een prachtig zonnige herfstdag, en ondanks het mooie weer waren er toch een honderdtal aanmeldingen voor deze ZOS die verzorgd werd door het koor van de Tilburgse Opera olv Lex Wiersma. De solisten waren Nancy Verschuuren (sopraan) en Peter van Hoesel (bas).

Het koor liet deze ochtend een divers program horen van bekende en minder bekende werken uit het repertoire van grote operacomponisten als Mozart, Bellini, Verdi en Puccini. Het geheel werd beeldend van commentaar voorzien door de dirigent en tevens pianist Lex Wiersma, en daarnaast ook letterlijk beeldend ondersteund door een mooie powerpoint-presentatie op het grote doek achter het koor. Dit werkte heel goed als visuele ondersteuning bij het koorrepertoire.

Gekozen was voor het overkoepelende thema "machtsstrijd in de opera". Er werd een link gemaakt met de huidige tijd; naast liefde, haat, religie en het noodlot kwam ook de vluchtelingenproblematiek aan bod. Lex Wiersma liet zien dat ook dit laatste van alle tijden is (oa bij Verdi's Macbeth).

De beide solisten krijgen in hun solostukken de gelegenheid om te schitteren: Peter van Hoesel met zijn diep-sonore en dragende stem in een solo uit I Puritani (Bellini) en Idomeneo (Mozart) en de prachtig heldere sopraan van Nancy Verschuuren in Pace, Pace mio Dio (Verdi). Op deze momenten kregen de uitvoerenden de zaal helemaal stil.

Mooi was ook het moment waarop Lex Wiersma vanachter de vleugel het publiek wees op een grote overeenkomst van compositie tussen de door Beethoven gecomponeerde opening van de Mondscheinsonate voor piano-solo, en het begin van Mozart's "O voto tremodo". Dit soort momenten zijn voor het publiek herkenbaar en informatief tegelijkertijd. Ook hoorde ik mensen zachtjes meeneuriën bij het bekende "O mio babbino caro"; voor vandaag niet uitgevoerd zoals gebruikelijk (als sopraansolo) maar bewerkt voor het gehele koor.

Verdi sluit deze ZOS af met twee werken voor koor uit Macbeth (1865) en Nabucco, waarin Lex ons wijst op het enorme verschil in compositie tussen deze Macbeth uit 1865 en het bijna twintig jaar jongere koorstuk uit het eerder deze ochtend geprogrammeerde Macbeth uit 1847. Verstilling en enige mate van versobering is vaak hoorbaar bij vele componisten die een hogere leeftijd bereiken (Franz Liszt oa is uiteraard een mooi voorbeeld), en ook bij deze twee versies van Macbeth van Verdi was het contrast groot.

Na bloemen en applaus voor solisten en dirigent/pianist ging het publiek voldaan de zaal uit richting het warme nazomerherfstweer (20 graden buiten!). Een geslaagde ochtend en we kijken weer uit naar de volgende ZOS op 11 december!
 

 

Terug naar de vorige pagina
Totaaloverzicht

site powered by Toelgroep concept + creatie