ZondagOchtendSalon op 7 mei 2017

11 mei 2017

Zondagmorgen 7 mei  konden we voor de tweede keer genieten van het spel van Wouter Valvekens, winnaar van de VriendenCultuurPrijs (VCP) van 2016. Of eigenlijk al de dérde keer, want Wouter heeft al in een eerdere editie van de VCP meegedaan.
Maar bij deze editie van september 2016, waarin we kandidaten uit eerdere edities die toen net buiten de prijzen vielen opnieuw een kans hebben gegeven, was hij volgens de jury de duidelijke winnaar. Hij wist met een gevarieerd program bestaande uit Scriabin, Chopin en Kapustin de jury deze keer wél moeiteloos te overtuigen: ze vonden hem in die twee jaar zeer gegroeid in zijn spel, techniek, en voordracht.

Op deze ZOS, die voor een goed gevulde Studio zorgde, koos Wouter een programma met een aantal mijlpalen uit de klassieke pianoliteratuur. Naast wederom Scriabin's mooie Opus 32, met de dromerige eerste Poème in Fis die hij ook in september had laten horen, speelde hij de majestueuze laatste sonate van Beethoven, het prachtige Isoldes Liebestod van Wagner/Liszt, en de eerste van de drie zgn "Oorlogssonates" van Prokofiev (Op. 82).
Dat dit laatste werk aan het begin van de Tweede Wereldoorlog geschreven is, was duidelijk te horen aan de schrijnende dissonanten, het afwezig lijken van een duidelijke toonsoort (het "thuiskom-gevoel" ontbreekt daardoor), en de vele springerige staccato samenklanken. Ook in de rustigere middendelen bleef het schrijnende onheil nooit ver weg...Prokofiev weet daardoor met deze compositie zelfs in het derde deel, een wals, de pijn van een oorlog duidelijk voelbaar te maken. Wouter speelde het prachtig, overtuigend en trefzeker. De scherpe klank van de vleugel kwam in deze bittere muziek goed tot zijn recht, met name in de forte passages. Ook wist Wouter mooi gebruik te maken van het rechterpedaal dat op deze vleugel een zangrijke echo heeft; klanken kunnen dan lang en ijl blijven zweven in de klankkast van de vleugel.

De hierboven genoemde dromerige Scriabin was een mooie opmaat voor deze sonate en een goede start van het program na de pauze, want daarvóór had Wouter het publiek getrakteerd op de beroemde opus 111 van Beethoven, waarna het publiek even op adem kon komen in de pauze. Bekend is uiteraard dat Ludwig von Beethoven deze laatste piano sonate schreef in algehele doofheid. We weten dat o.a. Frédéric Chopin hield van deze sonate; al de openingsmaten aan het begin van zijn Tweede Sonate voor piano laat duidelijk overeenkomsten zien met Beethovens Opus 111.
Wouter speelde dit Allegro erg goed; groots en met groot dynamische bereik. De expressieve sprongen, en de vele contrasten die in Beethovens muziek genoteerd staan, liet hij het publiek met volle overtuiging horen.

Daarna volgde het, door velen in de muziekliteratuur als hemels betitelde, Arietta: een Adagio Cantabile waarvan ik graag een Engels citaat van Alfred Brendel hier overneem om aan te geven hoe bijzonder dit slotdeel door vele uitvoerenden wordt gevonden: "What is to be expressed here is distilled experience. Perhaps nowhere else in piano literature does mystical experience feel so immediately close at hand".
Wouter speelde dit werk, waarin soms ook (wat sommigen nu noemen) opjuttende Boogie-Woogie avant la lettre te horen is, met verve en overgave. Het mechaniek van de vleugel werkte bij de hemels klinkende oplopende trillers aan het einde, het moment dat ik persoonlijk altijd het meest bijzondere aan dit deel vind, niet altijd mee, maar Wouter wist het publiek zeer stil te krijgen. Iets wat hem overigens het hele concert lukte, want al bij aanvang met Wagner/Liszt wist hij met zijn spel de zaal zeer stil te houden, viel mij op, ondanks dat het al met al zeker geen gemakkelijk te behappen programma was.

Als contrastrijke toegift speelde Wouter nog een lieflijk, én geliefd, middendeel uit een Sonate van Mozart, maar niet voordat er een langdurig applaus klonk na de schrille fortissimo klankschreeuwen aan het slot van de heftige Prokofiev sonate. Voldaan ging het publiek weer huiswaarts.
Het was dus een prachtige ZOS, die wederom doet uitzien naar meer getalenteerd pianospel van eventueel volgende potentiële winnaars. In afwachting van welke kandidaten de nieuwe editie van de VCP gaat brengen: in september hopen wij u daar meer over te kunnen berichten!
 

 

Terug naar de vorige pagina
Totaaloverzicht

site powered by Toelgroep concept + creatie